Straßen aus Zucker 2014-07-13T11:39:11Z Copyright 2014 WordPress strassenauszucker <![CDATA[„If you are being oppressed you have every right to be angry.“]]> 2014-07-13T11:39:11Z 2014-07-13T11:39:11Z Allgemein Sweet Talking SaZ sprach mit der großartigen Amanda Palmer, die gemeinsam mit ihrer Band The Grand Theft Orchestra auf ihrer dritten Europa-Tour in Berlin landete.

SaZ: Hi Amanda! We are big fans of yours, and we are quite amazed that all of your music is available as a free download. You once said “Don‘t make people pay, let them”. How does this work?

Palmer: I generally think this is the correct philosophy because digital is free and everyone knows it. The big problem musicians have to face is how to educate your audience that if they don‘t help you, there isn‘t some other magical force that’s going to pay for your music. The statistics for who does pay for the music, when given the opportunity, are pretty staggeringly disappointing. Especially for an artist like me: I‘m the poster child who invites help openly and who has a very open dialogue with my fans. And even then the majority of people take the music for free.

SaZ: Do people think that you are so big and well off?

Palmer: There are a lot of weird ideas around it. I also encourage people who take the music for free to come to a gig to make sure that the income comes back to me somehow. I think it generally works, but I‘ll continue to experiment with how I price music.

SaZ: But are you able to pay your rent and other stuff?

Palmer: Well, my situation is a little complicated, because I am married to Neil Gaiman (Anmerkung d. Redaktion: Science-Fiction- und Fantasy-Autor) who is really rich. That means I have a safety net that other artists don‘t have. If I do some huge experiment and it crashes and burns, I don‘t have to go to the band to borrow money, I can easily sponge off my husband. It’s important for me to remind people that that’s a reality of my life, but not of the other musicians on tour with me. That has been difficult for me to come to terms with, I felt guilty about this advantage. It’s interesting to be open and to talk about it, because usually everyone’s just like “Eeew, such an uncomfortable topic”. But why would I not be open and honest about it? It can also be an advantage if I‘m trying to help the musicians around me by taking the risks that others can‘t, because they can loose their money. They have to pay the rent.

SaZ: As a feminist, did you have a problem that there is a certain dependence on your husband?

Palmer: No, because I’m not dependent on my husband, I could make so much money if I wanted to that I don‘t worry about it. I know I can go to every city and get ten grand for a gig. I think if I didn‘t have that freedom, it would be too hard for me. Neil and I had this struggle all over our relationship, because we are both powerful in our own worlds, but he is ahead of me by 16 years and has been doing his career for much longer. We look at each other and try to figure out how we can help each other. To me, that doesn‘t have anything to do with feminism because I know that there is a lot of things that I do for him and help him with that he couldn‘t do by himself. We support each other, and sometimes it’s money and sometimes it’s energy and sometimes it’s signal boosting and sometimes it’s emotional. As a feminist, I was struggling even getting married to him. I thought I might lose all my feminist credibility, that all my emboldened independence and my “Fuck the Men” credits could go down the toilet if I get married.

SaZ: Why?

Palmer: I really never wanted to get married. I‘m not a huge fan of the institution, I think it’s an outdated bullshit structure. But we were very practical about it, and a big part of it for Neil was that he wanted people to take me seriously in his world. I am in my world with my punkrock musician friends, they don‘t give a shit whether I‘m married or not. But he wanted to fast-track the “Taking Amanda Palmer serious” part, especially because of our age difference. For him to be able to say “This is my wife”, not “This is the hot rock star chick that I am banging this week” really makes a giant difference. People treat me differently, with more respect. Is that fucked? Of course it’s fucked, it’s a stupid system, but it’s also a reality. I love to think that people come to the point where they don‘t have to marry to get that point of freedom. But in our case it just made everything so much easier.

SaZ: Speaking of feminism, you wrote on Tumblr that being a feminist can also be apolitical. Isn’t feminism always and by definition political?

Palmer: Isn‘t everything political? Isn‘t being apolitical already political? I think there are too many parts about feminism that are bullshit. That’s pretty much how I felt all my life. I didn’t want to get trapped in the bubble of feminism, because most feminists are so irritating to me. They are so narrow-minded about what freedom is. I don‘t think you‘re able to talk about feminism without talking about freedom for everybody. Which then winds up including everything like racism and classism and pretty much all sexual-issues thrown in one pot. You can‘t go out there saying: “I want women to be happy and equal.”

SaZ: Which other irritating parts do you mean?

Palmer: The kind of anti-men “Fuck the Patriarchy”, the kind of anger and closeness that you see in a lot of feminist rants. I don‘t believe that’s progress. I don‘t believe you get there by yelling and I actually think that’s counterproductive.

SaZ: But is change actually possible without also being bold and aggressive?

Palmer: Sure, I‘m not saying there isn‘t a place for anger! If you are being oppressed you have every right to be angry. But it’s not sustainable. If your goal is like mine, to make everybody happy, you can amp the anger up, but you also have to do it compassionately enough that you’re not slashing and burning the field while you‘re also trying to fix and balance the situation.

SaZ: In your song “Dear Daily Mail” you mention an article in that newspaper which didn‘t talk at about your music but only about your boobs. How do you deal with sexism in the music industry?

Palmer: Things like that don‘t make me angry because they are so silly. Nothing about this article is gonna hurt me. It was this obvious tabloid-sensational thing, all these people in the newsroom going like: “Oh, look a boob”. It’s just so infantile.

SaZ: But the same infantile behavior is a big problem for a lot of women who don‘t have the cultural or financial means to speak out against it.

Palmer: That is is why the internet is so powerful. And why sites like are great. It’s great to see teenage girls getting this alternative education, because they are so slammed by the general mass media about what’s acceptable, what’s expected, what’s normal. It’s this giant underground network of women fighting a mass media oppression, by simply sharing information. Because information is so powerful. And since the internet gives us free access to each other, it will be or already is the next wave of feminism. Normally you could only chat with your friends and you had to rely on the TV and the radio and the newspapers to tell you what was going on. Now we hear what’s going on directly from each other. And that is obviously different from what we are being fed. We really start to see the schism, and that will create a change hopefully.

SaZ: Yes, the internet gives us the possibility to communicate, but it also produces a lot of normative images of how boys and girls should be like.

Palmer: Well, it’s up to the people using it which side they want to be on. The tools are so new, the etiquette is barely in place and our little brains are exploding. It will take some time to settle and hopefully in a positive way.

SaZ: To continue our talk about feminism: You worked as a stripper for a while. At the moment there are debates in Germany and France about banning sex work. What do you think about that?

Palmer: I think you have to normalize it and make it very very safe. If you ban it, then you wind up in a more fucked-up situation and you wind up having sex-slaves. There aren‘t a lot of women hiring prostitutes, but there are definitely a lot of men. If you ban it, I don‘t think men will be like “Oh, okay”. They are going to do it illegally and it’s gonna be very dangerous for the women involved. It already is. And so, deal with the reality. If the reality is that men want to pay for sex, make it as safe as possible for the women. So these women don‘t live a life of horror. My assumption is that if you can normalize and make prostitution safe, you‘d probably see crime and abuse go down, like with normalizing certain drugs. You would actually fix some endemic social problems.

SaZ: Thanks so much for this lovely conversation!

strassenauszucker <![CDATA[Nicht nur zur WM: Deutschland eine kleben!]]> 2014-07-13T08:36:04Z 2014-07-13T08:36:04Z Allgemein News Seit einigen Wochen gibt es die neue SaZ-StickerKollektion. Von den „Hello…“-​ und den “ Love ____ / hate“-Auf­kle­bern zum sel­ber Aus­fül­len könnt ihr uns Fotos eurer cools­ten Tags/Mo­ti­ve schi­cken und wir stel­len die dann auf un­se­re Seite.
Also ran an die Mar­ker!

Sticker 2014

strassenauszucker <![CDATA[“Einig sind wir uns darin, den Kampf der Geflüchteten an die Schulen und Universitäten zu bringen”]]> 2014-06-30T21:20:23Z 2014-06-30T21:20:23Z Allgemein Spoken Candy Kannst du dich bitte kurz vorstellen?
Ich bin R., 19 Jahre alt und studiere an der Humboldt-Uni. Neben dem Bündnis Refugee Schul- und Unistreik bin ich bei Waffen der Kritik aktiv.

Welche Ziele verfolgt euer Bündnis?
Wir unterstützen alle Forderungen der Geflüchteten, vom Recht auf Arbeit, eine eigene Wohnung, Asyl für alle und das Wahlrecht bis zur Abschaffung von Frontex und anderen Grenzprogrammen der Europäischen Union, die für Tausende von Toten jährlich an den Außengrenzen Europas verantwortlich sind. An den Schulen und Universitäten stellen wir uns auch klar gegen das rassistische Bildungssystem, das Geflüchtete nicht studieren lässt und fordern Schulen und Unis, die offen für alle sind.

Wer unterstützt eure Proteste?
Es gibt ein breites Bündnis von zahlreichen Linken Gruppen und Jugendorganisationen bis hin zu gewerkschaftlichen Gruppen, wie der jungen GEW, die uns unterstützen. Die Grundlage unserer Arbeit sind aber die aktiven SchülerInnen, die sich in ihren Schulen organisieren. Sie besitzen die größte Mobilisierungskraft und tragen die Problematik täglich in den Unterricht. Während in anderen Städten wie in Hamburg eine stärkere Vernetzung zu den Gewerkschaften erreicht wurde, ist das hier noch nicht der Fall, doch wir hoffen, dass sich auch größere Organisationen unseren Protest unterstützen.

Das Bündnis in Berlin ist ja nicht das einzige. In welchen anderen Städten gibt es ebenfalls Initiativen und was ist dort gelaufen?
Die Berliner Initiative entstand durch das Vorbild von Hamburg, wo es im Dezember letzten Jahres einen Schulstreik für Bleiberecht mit der Gruppe „Lampedusa in Hamburg“ gab, der gut 5.000 SchülerInnen mobilsieren konnte. Auch in anderen Städten wie Duisburg, München, Bremen und Stuttgart fanden am 13. Februar Demonstrationen von Studierenden statt. Darüber hinaus gibt es natürlich eine noch viel breitere Refugee und Supporter Bewegung, die in allen Städten unterschiedlich ist.

Wie sieht die Zusammenarbeit im Berliner Bündnis konkret aus?
Wir haben wöchentliche Treffen, auf denen wir demokratisch die wichtigsten Entscheidungen treffen. Während es zu Beginn des Bündnisses noch relativ schwer war, einen gemeinsamen Nenner zu finden, ist dieser nun immer klarer und kein großer Diskussionspunkt, auch wenn die unterschiedlichen Gruppen und Individuen große Differenzen haben. Einig sind wir uns darin, den Kampf der Geflüchteten an die Schulen und Universitäten zu bringen, um unseren Beitrag zu einer kämpferischen Bewegung zu leisten.

Für den 1. Juli plant ihr eine Demo. Wie soll es danach weitergehen?
Wir wissen, dass der Senat und die Bundesregierung genauso wie die Europäische Union keine geringen Gegner sind und ihre Gesetze nicht grundlos ändern werden. Deshalb kann auch der 1. Juli nur eine Aktion sein, um eine noch breitere und kämpferischere Bewegung aufzubauen, die eine gesamtgesellschaftliche Relevanz gewinnt.

Was waren bislang eure positivsten Erfahrungen beim Refugee-Schulstreik? Was die größten Enttäuschungen?
Eine der schwersten Momente war die Räumung des Protestcamps am Berliner Oranienplatz. Besonders für die aktiven Geflüchteten bedeutete dieses gelungene Spaltungsmanöver des Senats einen herben Rückschlag, was sich auch in den folgenden Wochen und Monaten in einem Rückzug der Bewegung auch auf uns und andere Unterstützer-Strukturen auswirkte. Die überwältigendste Erfahrung war bei Weitem der erste Schul- und Unistreik am 13. Februar. Es war ein großes Fest und hatte gleichzeitig eine so weitreichende politische Aussage, die einen nur beeindrucken kann: SchülerInnen und Studierende setzen sich für die Rechte der unterdrücktesten Teile der Gesellschaft ein. Doch auch jedes Gespräch und jede Veranstaltung von Geflüchteten lässt einen überwältigt zurück, wenn die Refugees von ihren Erfahrungen, jedoch noch viel wichtiger, von ihrem Kampf, ihren Forderungen und der Perspektive der Bewegung berichten und zu überzeugen versuchen. In diesen Momenten wird klar, wie berechtigt und notwendig dieser Kampf für eine Lösung für alle Geflüchteten ist, dass kein Mensch mehr illegal ist.

strassenauszucker <![CDATA[„Wir werden zeigen, dass viele Leute sich wehren.“]]> 2014-06-29T13:46:32Z 2014-06-29T13:46:32Z Allgemein Sweet Talking Kannst du dich bitte kurz vorstellen?
Hi, ich bin R.. Ich wohne seit 2 Monaten in Berlin und bin stellvertretend für den SDS beim Refugee Schul- und Unistreik (RSUS) um eine Zusammenarbeit zu erleichtern und auch um von unserer Seite das Bündnis zu unterstützen.

Wo überschneiden sich die Interessen von Schüler_innen, Student_innen und Refugees?
Der für mich wichtigste Punkt ist die Selektion nach wirtschaftlicher Verwertbarkeit, der sowohl wir Schüler und Studenten, als auch Einwanderer unterliegen.
Der Leistungsdruck der auf uns ausgeübt wird trägt nicht dazu bei, dass wir unsere Leidenschaften besser verfolgen können oder dazu dass wir uns bilden und etwa lernen wie man ein mündiger Mensch wird.
Auch Einwanderer unterliegen einer Selektion nach wirtschaftlicher Verwertbarkeit. Akademiker werden darum gebeten einzuwandern, doch ‚einfache Flüchtlinge‘ werden ein ‚Sozialschmarotzer‘ bezeichnet. Deutschland verbietet ihnen zu arbeiten und wirft ihnen dann vor, sie würden das Sozialsystem belasten. Der deutsche Staat erlaubt ihnen nicht zu studieren und kritisiert an ihnen, dass sie ohne Studium der Gesellschaft keinen Nutzen bringen.
Das zu ändern wird nicht einfach sein. Doch schon allein die Vorstellung, es nicht zu versuchen, sondern zu akzeptieren dass es so bleibt, erfüllt mich mit Übelkeit. Wir sind alle Menschen. Wir sollten doch gemeinsam leben können und aufeinander aufpassen.

Was habt ihr bis jetzt für Aktionen an der Uni gestartet? Wie reagieren die anderen Stundent_innen?
An meiner Universität wurde noch keine Aktion durchgeführt, seit ich dort aktiv bin. Ich bemerke, dass viele Menschen sich anfangs gegen die Thematik sträuben. Doch im Gespräch merkt man dann, dass viele Menschen sich schon Gedanken gemacht haben und es entstehen interessante Diskussionen.

Was empfiehlst du Student_innen, die an ihrer Uni auch ein Streikkomitee gründen wollen?
Am besten ist es, denke ich, sich erstmal 2 oder 3 Menschen zu suchen, sie auch Lust auf die Gründung des Komitees haben. Dann werden wöchentliche Treffen vereinbart und erstmal eure verschiedenen Standpunkte und Ansichten, wie es weitergehen sollte, ausgetauscht. Und so entsteht im Dialog eine Vorstellung davon wie es bei euch ganz individuell zur Vergrößerung des Streikkomitees kommen könnte und welche Aktionen man durchführen könnte.

Was für Aktionen plant ihr in Zukunft?
Am 01.07 soll es in Berlin und in anderen Städten eine große Demonstration geben. Wir tragen unsere Botschaft mit Bannern, Lautsprechern und Musik auf die Straße. Wir werden unsere Solidarität mit den Geflüchteten demonstrieren und wir werden zum Abschluss der Demonstration beim Konzert entspannen bei dem viele hervorragende, mitunter bekannte Künstler die sich mit uns solidarisieren, uns mit ihrer Musik unterhalten und erfreuen werden.

Vielen Dank für das Interview!

strassenauszucker <![CDATA[„Sammle deine Atzen zusammen und rockt eure Schule!“]]> 2014-06-24T13:38:07Z 2014-06-24T13:38:07Z Allgemein Sweet Talking Kannst du dich kurz vorstellen?
Hallo, ich bin L. und Schüler an einem Berliner Gymnasium. Seit 3 Jahren bin ich Mitglied der unabhängigen linken Jugendgruppe RedBrain und seit Gründung des Bündnisses dabei.

Welches Ziel verfolgt der „Schul- und Unistreik Berlin“?
Das Bündnis versucht die Forderungen der Refugees an die Schulen und Universitäten zu bringen. Indem wir Schul- und Unistreiks und andere kreative Aktionen machen, wollen wir die Schüler und Studenten politisieren und unseren Beitrag dazu leisten, die Forderungen durchzusetzen. Die konkreten Forderungen könnt ihr auf nachlesen.

Refugee-Streik und Schüler_innen-Proteste – wie passt das zusammen?
Das passt sehr gut zusammen, denn der Feind gegen den Schüler, Studenten und Refugees sind, ist der gleiche. Der Staat ist unser gemeinsamer Feind, der auf verschiedenen Arten versucht, uns zu unterdrücken.
Jeder Schüler und Student hat Klassenkameraden oder Kommilitonen mit ausländischen Wurzeln die Opfer von Rassismus werden. Durch die Polizei, die Schulleitung oder Mitmenschen. Deshalb müssen wir zusammen mit den Flüchtlingen kämpfen, die tagtäglich von den rassistischen Gesetzen und Politik betroffen sind. Denn es gibt kein Problem mit Flüchtlingen, sondern mit Rassismus!
Aber dieses Problem können die Flüchtlinge nicht alleine bekämpfen, dafür brauchen sie Unterstützung. Wir als Jugendliche MÜSSEN sie unterstützen, denn wir sind die Zukunft und wir müssen dafür sorgen das diese Zukunft ein sicheres Leben für alle bietet.

Was für Aktionen habt ihr bereits an eurer Schule durchgeführt?
An meiner Schule haben wir zum Beispiel eine Vollversammlung zum Thema durchgeführt. Dazu kamen Vertreter verschiedener Parteien, Flüchtlinge und Aktivisten. Die Veranstaltung hat Interesse für das Thema bei den Schülern geweckt und gezeigt, dass die CDU den Flüchtlingen gar nicht helfen will.

Wie reagieren eure Mitschüler_innen auf euren Einsatz? Machen alle begeistert mit? Gibt es Kritik? Desinteresse? Finden sie es gut, dass ihr das macht?
Natürlich gibt es manchmal Kritik durch Schüler. Einige argumentieren, Deutschland würde den Flüchtlingen helfen und wäre nicht einer der Hauptschuldigen an den Kriegen, Diktaturen und Hungersnöten die die Flüchtlingsströme produzieren.
Aber es gibt mehr, die uns unterstützen und den Schulstreik gut finden und die sich am Streik beteiligen. Zum Beispiel haben 2 komplette 7. Klassen am Streik teilgenommen. Ein Großteil ist leider uninteressiert, aber die werden wir auch noch überzeugen.

Wie reagieren die Lehrer_innen und die Schulleitung?
Es gibt mehrere progressive Lehrer die mit uns sympathisieren. Einige unterstützen uns, indem sie z.B erlauben am Streik teilzunehmen oder die Fehlzeiten nicht eintragen.
Aber leider unterstützen uns viele Lehrer nicht und blockieren uns sogar, indem sie z.B. Klassenarbeiten auf den Streiktag legen.
Unser Schulleiter steht uns feindlich gegenüber und versucht uns zu blockieren. Die Vollversammlung haben wir auch nur gegen seinen Widerstand durchsetzen können.

Was könnt ihr Schüler_innen empfehlen, die an ihrer Schule auch ein Streikkomitee gründen wollen?
Interessierte Schüler können gerne zum regelmäßigen Treffen des Berliner Bündnisses kommen. Es findet immer dienstags um 18.00 in der Kopischstraße 7 statt. Dort sind viele Leute die Erfahrungen beim Aufbau von Streikkomitees haben und die gerne Unterstützung anbieten.
Ausserdem sind wir gerade dabei, ein Streikhandbuch mit praktischen Tipps zu schreiben.

An meiner Schule gibt es kein Streikkomitee. Wie kann ich trotzdem aktiv werden?
Sammle deine Atzen zusammen, kommt zum Bündnis, gründet ein Streikkomitee und rockt eure Schule! Es ist nicht schwer ein Streikkomitee zu gründen und es reicht auch wenn man am Anfang nur ein paar Mitstreiter hat, die Massen kommen später ;)

Vielen Dank für das Interview!

strassenauszucker <![CDATA[„Ich freue mich jedes mal, wenn Schüler_innen sich organisieren, zusammenschließen und kreativer Protest entsteht.“]]> 2014-06-21T09:15:32Z 2014-06-21T09:15:32Z Allgemein Sweet Talking Für den 1. Juli ruft das Bündnis „Refugee Schul und Unistreik Berlin“ zu einer Demonstration zur Unterstützung der Kämpfe von Geflüchteten auf. Straßen aus Zucker hat mit verschiedenen Aktivist_innen über das Bündnis, den Zusammenhanh von Schüler_innen- und Refugee-Protesten und die geplanten Aktionen gesprochen.

Könntest du dich kurz vorstellen?
Ich heiße L. und bin 19 Jahre alt.

Was macht das Bündnis „Schul- und Unistreik Berlin“?
Zum einen unterstützen wir die Flüchtlingsproteste und ihre Forderungen und arbeiten Hand in Hand mit ihnen (wie z.B. dem March for Freedom).
Zum anderen bieten wir Schülerinnen die Möglichkeit ihre Solidarität mit den Refugees zu zeigen, bilden Streikkomitees und planen Aktionen.
Wir fordern unter anderem einen sofortigen Stopp der Inhaftierung und Abschiebung von MigrantInnen, Bewegungsfreiheit und freie Wahl des Wohnsitzes für alle Asylsuchenden. Den vollständigen Forderungskatalog findet ihr hier.

Seit wann gibt es das Bündnis in Berlin und was ist bisher passiert?
Das Bündnis gibt es seit Anfang des Jahres. Es hat am 13.2 einen SchülerInnenstreik organisiert, der alle Erwartungen übertroffen hat. Seit dem gab es verschiedenste Aktionen, das Bündnis
hat sich sehr verbreitert und die Kontakte in andere Städte sind intensiver geworden.

Refugee-Streik und Schüler_innen-Proteste – wie passt das zusammen?
Ob beim Lesen der Zeitung oder dem Spaziergang über den O-Platz: SchülerInnen werden im Alltag immer wieder mit dem Kampf der Refugees konfrontiert.
Und auch im Umfeld der SchülerInnen erfahren sie Rassismus, z.B. wenn ihre FreundInnen abgeschoben werden. Der Streik bietet ihnen die Möglichkeit, selber tätig zu werden, sich zu organisieren und mit uns zusammen auf die Straße zu gehen, um Solidarität zu zeigen.

Was plant ihr für den 1. Juli? Wie soll es danach weitergehen?
Am 1. Juli findet um 10:00 am roten Rathaus der Schul- und Unistreik
statt um erneut ein Zeichen gegen Rassismus zu setzen und zu zeigen, dass Refugees hier
willkommen sind.
Dieser Streik ist ein wichtiges Etappenziel, doch natürlich geht es danach weiter.
Wir werden weiterhin Aktionen durchführen, die Bandbreite des Bündnis erweitern und in andere Städte fahren, um die Kommunikation und die Vernetzung voran zu treiben.

Was waren bislang eure positivsten Erfahrungen beim Refugee-Schulstreik?
Es ist natürlich ein riesen Erfolg, wenn es im Februar nach so kurzer Vorbereitungszeit einen
großen Streik gibt. Ich persönlich muss allerdings auch sagen, dass es mich jedesmal freut
wenn SchülerInnen sich organisieren, zusammenschließen und kreativer Protest dort entsteht, wo vorher keiner war.

Vielen Dank für das Interview!

strassenauszucker <![CDATA[Intro: It doesn‘t matter…]]> 2014-05-25T11:34:47Z 2014-05-25T11:34:47Z Allgemein Zeitung … if you‘re black or white. schön wär‘s, Michael! Stimmt schon, vielen kann es egal sein. Hautfarbe: Hmmm….hellbeige? Rosa? Wer nicht als weiß durchgeht, kennt sich besser aus. In unserer neunten Ausgabe der Straßen aus Zucker befassen wir uns mit Rassismus – eine weitere Begrenzung … der Welt, auf die wir uns nicht geeinigt haben. Wir haben versucht herauszufinden, wie diese Strukturen entstanden sind, die uns vom schönen Leben trennen, wie sie wirken und wie sie erhalten werden.
Die Arbeit an der Ausgabe war nicht leicht. Wie über Rassismus schreiben, wenn es keine unmittelbaren eigenen Erfahrungen damit gibt? Es gibt Menschen, die können sich aussuchen, ob und wann sie sich mit Rassismus beschäftigen wollen. Dass sie aus Kreuzberg kommen, wird ihnen vielleicht nicht geglaubt, aber mit einem kleinlauten „Pankow“, „Brandenburg“ oder „Wien“ ist die Frage nach der Herkunft für das Gegenüber dann abschließend geklärt. Ihre guten deutschen Sprachkenntnisse müssen sie nicht dauernd erklären, nicht die Bedeutung ihres Namens kennen. Keine Aufforderung, sich zu integrieren oder „wieder zu gehen“.
Warum „Refugee“ „Fighter“ bedeutet, warum es immer noch Rassismus gibt, obwohl fast niemand Rassist_in sein will – und welche Rolle dieses blöde Deutschland dabei gerne spielt. Dazu und mehr in der Straßen aus Zucker # 9

strassenauszucker <![CDATA[Neuer Podcast von Julia Go]]> 2014-04-16T23:02:36Z 2014-04-16T23:02:36Z Allgemein Julia Go ist ein alter Hase im Berliner DJ-Zirkus. Grossgeworden im Indie- und DHR-Umfeld (Digital Hardcore Recordings – Atari Teenage Riot) fand sie in der Bar 25 und später im KaterHolzig zu ihrer Disco Deep House Leidenschaft. Die letzten Monate verbrachte sie mit Reisen durch Kroatien, Serbien und Israel und hat von dort aus exclusiv für die SAZ diesen Mix aufgenommen. Wir sagen תודה und freuen uns bei den sommerlichen Klängen noch mehr auf den Frühling!

Strassen aus Zucker 011 – Julia Go by Strassen_Aus_Zucker_Podcast on Mixcloud

strassenauszucker <![CDATA[Kvinoble por la nacio = kvinoble malĝuste]]> 2014-04-13T08:08:56Z 2014-04-13T08:08:56Z Other Languages Esperanto Argumentoj kontraŭ naciistoj‘
Ĉiu nacia ideo asertas, ke homoj kunapartenas kiel kolektivo, alivorte kiel nacio. Tiu nacia kunaparteno laŭdire ekzistis antaŭ la ŝtato. Sed vere estas precize male. Pri tio, kiu membras en nacio, decidas la respektiva ŝtato. Ĉiuj pravigoj por nacioj estas fabeloj. Tamen, nacioj estas pli ol kolektivaj fantazioj: per tio, ke aro da homoj estas submetita al iu ŝtata potenco, la ŝtato produktas komunaĵojn inter ili: ili estas ĉiuj submetitaj al ĝiaj leĝoj, devas lerni ĝian lingvon aŭ marŝi por ĝi en militon kontraŭ aliaj nacioj. La mensogo pri la nacio kaj pri komuna nacia intereso iĝas „praktike vera“ nur tiam, kiam homoj amase kredas je ĝi (ekzemple militante en la nomo de „sia“ nacio kontraŭ aliaj homoj, kiuj kontraŭ ili same faras). Homoj, kiuj komprenas sin kiel parton de nacio (do sentas sin germanoj, nederlandanoj, egiptoj ktp.) manĝis la naciecan merdon. Ili ne vidas, ke pro la kapitalismo iliaj bezonoj nur tiam estas prikalkulataj, kiam ili havas monon. Monon, per kiu pagi la rimedojn por la propra bezonkontentigo en la merkato. Ili ne vidas, ke ŝtatoj starigas kaj trapuŝas la kondiĉojn, kies sekvo estas la kapitalisma mastrumado. Kaj kun ĝi la konkurenco de ĉiuj kontraŭ ĉiuj je laborlokoj kaj mono. Ĉe la nuntempa stato de la tekniko, neniu sur la Tero devus malsatmorti, kaj ĉiuj povus havi bonan vivon. Ni devus nur komune disponi la rimedojn de produktado kaj pripensi, kiel ni volas racie produkti kaj distribui la rimedojn por kontentigi la bezonojn de ĉiuj.

Ke nuntempe ĉiuj estas ŝtate dividataj en naciojn kaj popolojn, estas tiel normala afero en kapitalismo kiel estis en la mezepoko la imago, ke Dio dividis la homojn en servutulojn kaj nobelulojn. Naciistoj estas ne nur la nazioj, sed ĉiuj, kiuj opinias, ke estas normale imagi sin germano, brazilano, ĉino ktp. kaj opinii „sian“ respektivan ŝtaton bona. Por klarigi, kial ni ĉiuj estu specigataj en naciojn kaj popolojn, oni proponas diversajn naciismajn argumentojn (komunecon de „raso“, lingvo, historio, kulturo, valoroj). Kvin tiajn pravigojn oni prezentos kaj refutos en la posta teksto.

„Ni estas nacio, ĉar ni havas komunan sangon / ĉar ni estas popolo, kiu estiĝis per biologiaj komunaĵoj.“
La imago, ke nacioj estiĝis pro biologiaj komunaĵoj, aŭ ke homoj povas esti specigitaj laŭ „rasoj“, estas malĝusta. De kiam ekzistas homoj, ekzistas migraj translokiĝoj. Kaj la landlimoj (kaj ene de ili la loĝantaroj) de la naciaj ŝtatoj (de kiuj la plej grandaĝa estas malpli ol 250-jara) atribuendas al hazardaj faktoroj: militaj venkoj aŭ malvenkoj dum iliaj fondo kaj historio. La imago pri nacioj kiel biologie unuecaj kolektivoj estas do ridinda. Kaj eĉ se ĝi estus vera: Nur el tio, ke ni havas kun aliaj homoj komunajn korpajn trajtojn, ne sekvas komuna esenco, komunaj pensado kaj agado. Kaj ankaŭ ne sekvas argumento por partianeco por la nacio, en kiu ni hazarde naskiĝis. Kiu pensas rasisme, tiu klarigas (realan aŭ imagatan) ekziston de homaj karaktertrajtoj kaj kondutmanieroj per ilia aparteno al difinita „raso“, nacio, kolektiva homnaturo. Por rasistoj, la konduto estiĝas finfine el la naturo – kaj ne el specifaj sociaj kondiĉoj, en kiuj ni trovas nin kaj al kiuj ni povas aŭ tiel aŭ alie poziciiĝi. Unu kutima biologia distingo, kiu koncernas la sangon, estas la sangogrupoj. Tiuj troviĝas ĉe ĉiuj homoj. Neniu nacio povas rezervi propran sangogrupon por si. Kompreneble homoj havas diferencojn (variojn) en ĉiaj eblaj korpaj trajtoj (fingrolongo, okulkoloro, orelformo, farbiĝo de la haŭto, lerto fari langorulon, ktp.) – depende de tio, kion oni pro kiu ajn kialo komparas. Ĉiu imago pri „raso“ antaŭpremisas, ke eblas dislimi unu kolektivan homan naturon disde aliaj homaj naturoj. Ĉiuj disdividoj kaj specigoj de korpaj trajtoj estas arbitraj. Ekzistas nek kolektivaj homaj naturoj, nek karakteraj trajtoj ligitaj kun tia. Pro tio ankaŭ ne eblas derivi naciojn de biologiaj tipoj kaj karakterizaĵoj.

„Ni estas nacio, ĉar ni parolas komunan lingvon.“
Tiel malmulte kiel eblas klarigi la nacion per la naturo, tiel malmulte eblas fari tion per la lingvo. Svislando kun siaj kvar naciaj lingvoj montras, ke lingvo ne povas esti la decida afero por nacio. Krom tio, la germana estas parolata ne nur en Germanio. Kiam oni konsideru ion lingvo kaj kiam dialekto, estas distingo farebla nur arbitre. La frisa ekzemple estas multe pli proksima al la nederlanda kaj angla ol al la bavara, kiu siavice estas pli proksima al dialektoj de Aŭstrio. Ankoraŭ pli: kaj la „Horst-Wessel-kanto“ de la nacioj kaj la „Internacio“ de la laborista movado povas esti kantataj en la germana – sed ambaŭ kantoj estas enhave kaj laŭ la intenco plene malsamaj. Kaj inverse: unu saman penson oni povas esprimi en diversaj lingvoj – kaj lingvojn oni povas lerni. Kiun manieron babili la ŝtato levis al la statuso de landa lingvo, estis io arbitra kaj hazarda. Nur pro la burĝa-kapitalista ŝtato naciaj lingvoj aperis en la mondo kaj estis disvastigitaj kaj trapuŝitaj (i.a. per la ĝenerala lernejdevo, per lernejoj) sur la respektiva ŝtata teritorio. Naciaj unuecaj lingvoj estas do inventaĵoj kaj estas la rezulto de ŝtataj agoj kaj leĝaj reguligoj.

„Ni estas nacio, ĉar ni havas la saman kulturon.“
Ankaŭ la imago, ke nacio estas klarigebla per samaj „moroj kaj kutimoj“ kaj samaj kulturaj preferoj, estas sensencaĵo. Kiu pripensas tion, rimarkas rapide, ke la punko el malgranda urbo, la modsekvema entreprenestrino el Berlino kaj la drinkejestro el vilaĝo havas sufiĉe malsamajn kulturajn preferojn kaj „morojn kaj kutimojn“. La plej multaj germanoj enuigite eltenis „sian“ Goethe en la lernejo, dum multaj eksterlandanoj scias aprezi liajn tekstojn. Ĉiu prefero por difinita muziko, literatura epoko, pentroarto, spicaĵo, konduto ktp. estas pli demando de individua gusto kaj de hazardaj kutimoj. En kelkaj regionoj karnavalaj kutimoj estas establita elemento de la kultura vivo, en aliaj ili estas plejparte nekonataj. Kaj kion la frisa teceremonio havas komunan kun la bavara ‚‘Schuhplattler'‘-danco? La nacieco ne decidas pri kulturaj preferoj kaj malpreferoj. Kaj kulturaj preferoj kaj malpreferoj neniam konsistigis la bazon de nacio. La vero estas, ke entute nur la moderna ŝtato kiel la unua inventis la „nacian kulturon“: dum tio ĝi faris kaj faras diversajn aferojn por influi la kulturan sentadon de siaj regatoj. La lernofakoj „germana lingvo“ kaj „prisocia scio“, ekzemple, transdonas al junaj gecivitanoj la unuecan lingvon, selektitan aron de verkistoj kaj la regulojn de la reganta socia ordo. Kio estas alkalkulata al la nacia kulturo, estas do rezulto de la respektiva ŝtata difino.

„Ni estas nacio, ĉar ni havas komunan historion.“
En la lernejo oni instruas la historion de la „propra“ nacio. Kaj ekzistas kelkaj familiaj historioj kiel tiu pri la praavo, kiu iris en la militon kontraŭ „la rusoj“ aŭ „la usonanoj“, aŭ tiu pri la praavino, kiu post tio forigis la rubojn. Sed ke tiuj historioj tiom similas inter si, havas sian kialon en tio, ke jam la prauloj estis kunigitaj kiel ŝtata trudkolektivo, kiel nacio – por kiu ili ekzemple iris militi. Aparte de tio, la familiaj historioj ekzemple de fabrikposedanta familio diferencas konsiderinde de tiuj de la laboristaj familioj, kiuj laboris en la fabriko. Sed eĉ se ĉiuj membroj de nacio fakte havus komunan historion – tio estus jam absolute ne argumento por pozitiva sinrilatigo al la respektiva nacio; pli validas la malo. En la 1950-aj jaroj la nazia pasinteco de Germanio estis prisilentata – dum nuntempe germanaj politikistoj derivas el ĝi „specialan nacian respondecon“ kun la celo pravigi militmisiojn en la tuta mondo. Per lerneja instruado, memorigaj lokoj, muzeoj, klerigprogramoj ktp. la ŝtato desegnas specifan bildon (nacian historion) por subfundamenti siajn respektivajn politikajn celojn. Se oni citas la historion kiel unu kialon aŭ eĉ kiel la unikan kialon por nacio, tiam oni inversigas la verajn rilatojn: ĉar homoj kiel civitanoj estas submetitaj al ŝtato kaj kunkonstruataj kaj traktataj kiel nacia komunumo, ili kiel rezulto ekhavas komunan „sorton“ (ekzemple militi por Germanio). Sen nacia ŝtato neniu nacia historio.

„Ni estas nacio, ĉar ni dividas la samajn bazajn valorojn.“
La lasta provo pravigi la nacion nomiĝas konstitucia patriotismo, kaj ĝi asertas, ke ekzistas ia komuna decido, kiun la membroj de nacio faris: nome, ĉar ili kundividas unuj kun la aliaj difinitajn valorojn kaj la ŝtatan ordon. Nu, mi bedaŭras, sed ĉe tiu decido mi ŝajne malĉeestis. Povas ja esti, ke la gecivitanoj de la plej multaj ŝtatoj akceptas „sian“ respektivan ŝtatan regadformon kaj identiĝas kun ĝi. Ili do opinias, ke estas normala afero esti difinita kiel germano, sviso, brazilano ktp. Tamen, ĉu iam oni demandis al ili, ĉu ili entute konsentas pri tio, ke la Tero estu disdividita en naciajn ŝtatojn? (Kaj eĉ se la propraj gepatroj aŭ geavoj estus iam pridemanditaj, tio ne devontigus nin.) Kaj ĉu homoj povas iĝi membroj de nacio, nur ĉar ili opinias ĝian konstitucion bona? Evidente ne. Samaj valoroj do ne estas la kialo, pro kiu oni alkalkulas personon al difinita nacio. En demokratia nacia ŝtato oni deziras kaj postulas, ke ĉiuj gecivitanoj deklaru sian akordiĝon kun ordo, pri kiu ili en la realo ne havas ion por decidi. Jen la fina konsekvenco de la apoteozata burĝa libereco: demokratio estas la libervola submetiĝo de la unuopulo sub la ŝtato en la nomo de la nacio.

de ‚‘Kritik im Handgemenge'‘ [“Kritiko en la interpuŝiĝo“], Bremeno (grupo de Juna Maldekstro kontraŭ Kapitalo kaj Nacio)

strassenauszucker <![CDATA[Etnopopolismo mistrafas]]> 2014-04-13T07:30:23Z 2014-04-13T07:30:23Z Other Languages Esperanto La kapitalismo-kritiko de (nov-)nazioj nek komprenas nek volas abolicii la kapitalismon.

Kial ni entute okupiĝas pri tio?
Dekstra kontraŭkapitalismo ne estas nova fenomeno. El ĝia rasisma kaj kontraŭjudisma mondrigardo kaj el la pozitiva sinrilatigo al popolo, ŝtato kaj laboro – la etnopopolisma mondrigardo – sekvis jam post la Unua Mondmilito simpla kaj falsa klarigo pri la malbonaj ekonomiaj kondiĉoj kaj socialaj problemoj de la kompatinda germana popolo: „Kulpas ili!“ Sed nova afero estas, ke novnazioj okupiĝas pri tutmondiĝo, kaj ke iliaj sinprezento kaj sloganoj alkonformiĝis al tiuj de la G8-kontraŭuloj. Dum kontraŭtutmondiĝaj protestoj, lundaj manifestacioj ['‘noto de la tradukinto'‘: ĉiulundaj regulaj manifestacioj, i.a. kontraŭ malmunto de la sociala sistemo] kaj protestoj kontraŭ la krizo, novnazioj el la NPD ['‘ndlt'‘: Nacidemokrata Partio, ekstremdekstra] ĝis la „Liberaj Kamaradaroj“ ['‘ndlt'‘: neformale organizitaj lokaj ekstremdekstraj grupoj] serĉis aliĝeblecojn.
De la amaskomunikiloj, de la scienca medio esploranta pri „dekstra ekstremismo“ kaj de parto de la maldekstrularo la interesiĝo de novnazioj pri kontraŭkapitalismo estis konstatita kun ekmiro. Tio, ili pensis, estas maldekstra temo – kiel do povas esti, ke maldekstrajn temojn alproprigas dekstruloj? Por „ekstremismo-teoriuloj“ tiu fenomeno estis plia pruvo, ke la du „ekstremoj“ proksimiĝas unu al la alia kaj eble trovis la kapitalismon kiel komunan malamikon. Ĉe tutmondiĝo-kritikaj maldekstruloj troviĝis male la suspekto, ke devas temi pri insido celanta logi „aŭtentikajn“ tutmondiĝo-kritikantojn dekstren. Tial oni do avertis, ke novnazioj „kaŝiĝas“ malantaŭ laŭaspekte kontraŭkapitalismaj sloganoj. Ambaŭ reagoj neas, ke povas ekzisti komunaĵoj kun la propraj starpunktoj. Tamen, iuj el la dekstraj argumentoj kaj tezoj havas efektive kelkajn konektopunktojn kun popularaj kaj maldekstraj klarigmanieroj pri la kapitalismo kaj ĝiaj fenomenoj.
Dum ni kun (nov-)nazioj ne volas diskuti, ni opinias, ke gravas trakti tiujn pensmanierojn en la socio kaj ankaŭ ĉe maldekstruloj.

Radikoj, hejmlando, etna komunumo – pli ol iomete misvoja
Kiam (nov-)nazioj parolas pri kapitalismo, ili ne celas kiel ni sistemon, en kiu ĉiuj partoprenas kaj al kiu ĉiuj estas submetitaj. Kaj kiun ni ĉiutage reproduktas, kiam ni aĉetas ion por manĝi, iras al la laboro aŭ ie volas loĝi. Ili asertas, ke la kapitalismo estas inventaĵo kaj enscenigaĵo de kelkaj unuopuloj (en ilia ĵargono: la „kapitalista kasto“), kiu per ĝi regas la ceteron de la homaro. Ili referencas tiuokaze al naturdonita monda ordo, kiu dividas la homojn laŭ ilia „deveno“ en „popolojn“ kaj „rasojn“. Sekve, ĉiuj devus havi sian „originan“ lokon sur la monda mapo kaj en hierarkia vicordo. Al kiu popolo vi apartenas – tion ne decidas vi mem, sed la popolaneco estas, se tiel diri, heredata. Laŭ tiu asigno oni atribuas al vi ankaŭ trajtojn. Ĉi tiu popolo devas ĉiam bone teni sin unueca kaj konsistigi fortan nacion, ĉar la popoloj devas trapuŝi sin unu kontraŭ la alia en la batalo por resursoj kaj teritorioj. Por tio nececas forta ŝtato. Aha. Tio sonas rasisme, kaj tia ĝi ankaŭ celas esti. Popolo, lando, ŝtato, nacio – sur tiu mondrigardo baziĝas la „kontraŭkapitalismo de dekstre“.

La dekstraj gekamaradoj volas do protekti la propran etnan komunumon. Kaj kontraŭ kio? La popolo – precipe la germana – estas laŭ ili tute „elradikigita“. Pro la antaŭenirinta tutmondiĝo, migrado, senlaboreco kaj rapidmanĝejaj ĉenoj, kiuj anstataŭas germanajn gastejojn. Apud tiuj ekonomiaj minacoj troviĝas ankaŭ holivudaj filmoj kaj similaj kulturaj „negermanaj“ influoj, plejparte el Usono, inter la danĝeroj, ĉar ili laŭdire forŝiras de la popolo ĝiajn „morojn kaj kutimojn“.

Senradikigita laŭ ili estas ankaŭ la laboro, ĉar la homo en kapitalismo ne laboras por la fortigo de la etna komunumo, kio estus ĝiaj naturaj bezono kaj strebo. En alvoko okaze de la Unua de Majo, la „Tago de germana laboro“, novnazioj el Berlino skribis: la laboro estas „karakterkonstrua“ kaj ebligas al la homoj krei sian vivobazon. Homoj devas do plu ricevi pagon por sia laboro surbaze de la principo de laŭmerita distribuado, kiel rekompencon por sia servo al la „etna komunumo“. Sed en kapitalismo la laboristo laboraĉas, male, por la profitisto, la kapitalisto.

Klarigmanieroj ekde konspirteorioj ĝis malkaŝa kontraŭjudismo estas uzataj por identigi tiujn „kapitalistojn“ kaj klarigi ilian potencon. Kial la plimulto de homoj laborus por la persona bono de tre malmultaj? Ĉar, kiel oni asertas, la homoj pere de la tielnomata „predanta kapitalo“ estas sklavigitaj. Tiu kapitalo devenas ne de honesta, krea laboro, sed ĉerpiĝas el akciaj societoj, interezenspezoj, spekulacioj, internacia komerco, kaj ĝi iel kvazaŭ per si mem plimultiĝas. Kontraste kun nacia, sendependa produktadmaniero de etna komunumo, tiu internacia formo laŭ ili estas „kontraŭ la naturo“. Cetere, ekde la komenco de la 20-a jarcento la nacisocialismaj sloganoj malmulte ŝanĝiĝis. Jam la NSDAP ['‘ndlt'‘: la nazia partio] enskribis la „rompadon de la interezo-servuteco“ en sian partian programon en 1919. Ĝi postulis la finon de „enspezado sen laboro kaj peno“, kiu nocio ampleksas komercadon per obligacioj, la bankan sistemon kaj prenadon de interezo. Sub la devizo „laboro anstataŭ dividendo“ la „antikap-kampanjo“ de Liberaj Kamaradaroj okazigis manifestacion en Frankfurto ĉe Majno en 2006.

Tial la respondo de la NPD al la krizo estas, ke „socialemo eblas nur nacie“, kaj ĝi jam denove postulas aferojn, per kiuj ĝi volas konservi la socion kiel eble plej „germana“: abolicii la azilrajton kaj kondiĉi la donon de germana pasporto je havo de gepatroj naskitaj en Germanio, malmembrigi ĉiujn „eksterlandanojn“ de la sociala kaj pensia asekuroj kaj „fortigi la popolon kaj landon“ per „teritorie orientita ekonomio“.

Ne la principo de laŭmerita distribuado kaj la varproduktado estas ĉi tie vidataj kiel problemoj, sed la suferado de la etna komunumo. Sociaj konfliktoj, kiuj rezultas interalie el ĉi tiu freneza rilataro, estas interpretataj en la etnopopola pensmaniero kiel konfliktoj estiĝantaj pro la miksiĝo de popoloj kaj kulturoj. Per la ideologio de „kreanta“ kaj „predanta“ kapitalo oni faras distingon, kiu tiuforme tute ne ekzistas. Entreprenoj, egale ĉu la eta firmao el la najbaraĵo ĉu la granda el Nov-Zelando, ĉiuj agas laŭ la sama logiko. Ili situas en konkurenco kun aliaj entreprenoj kaj devas trapuŝi sin. Same kiel vi la salajrulo okaze de dungiĝoj devas trapuŝi vin kontraŭ aliaj kaj devas atenti, ke vi konservu vian laboron. Estas neniu demando pri tio, ke laboroj estas diverse alte pagataj kaj ke la vivo en kapitalismo estas diverse komforta. Sed ekzistas neniu, kiu staras tute ekster tiuj procezoj kaj tenas la stirilon en la propra mano.

Jen la punkto, ĉe kiu trosimpligita kapitalismo-kritiko kaj etnopopolaj sensencaĵoj kuntrafiĝas: ĉe la kontrastigo de „bonaj“ kaj „malbonaj“ entreprenoj, ĉe la distingado de hejmlandaj entreprenoj, laŭdire principe pli bonaj ol internaciaj konzernoj.

Ekde la komenco de la krizo en 2007 iĝis klare, kian imagon la plej multaj homoj havas pri la kapitalismo. Unue, oni plej ofte taksas ĝin neevitebla kaj necesa. Due, oni komprenas la krizon kiel eraron, kiun iu devas esti kaŭzinta.

En la reagoj je la financa krizo aperas en diversaj ĵurnaloj en Germanio plej ofte du roloj: gajnintoj, kiuj samtempe estas krimintoj, kaj la viktimoj de la krizo.

Kulpaj pro la „kolapso de la ekonomio“ estas laŭdire monavido, la entreprenestroj kaj la bankoj. Aŭ ankaŭ la ŝtato, kiu ne zorgis pri siaj gecivitanoj kaj ne sufiĉe severe traktis la entreprenojn. Sub la sekvoj de la krizo suferas nun la honestaj gelaboristoj, la homoj kun ŝparlibretoj kaj la bona fido je sekureco, la germana ekonomio kaj multe pli da senkulpuloj.

‚‘Der Spiegel'‘ titolis unu numeron en 2009 pri la krizo-temo „Casino Global“. Bildo, kiu prezentas la akciajn merkatojn kiel grandan vetludon, en kiu la borsonegocistoj plezuriĝas per fordiboĉado de la mono de aliaj homoj; je la ĉagreno de tiuj aliuloj, kiuj devis peze labori por la mono. Simile la analizo de la sukcesa filmfaristo Michael Moore, kiu en sia filmo „Capitalism – a Lovestory“ [“Kapitalismo – amhistorio“] diras, ke la kapitalismon estis origine bona ideo. Li diras, ke ĝi elreliĝis nur pro la senbrideco de la entreprenistoj kaj homoj de la politika sfero.

Tiu rigardmaniero ne akordas kun la malkaŝa kontraŭjudismo de la (nov-)nazioj. Sed ankaŭ ĉi tie oni diferencigas inter bona kaj malbona kapitalismoj kaj desegnas bildojn, kiuj tre proksimas al tiuj de la „kreanta“ kaj la „predanta“ kapitalo.

Sub la premiso, ke la problemo estas nur monavido kaj komercado per akcioj, la solvo estus simpla: nur la malbonaj kutimoj de la homoj devus ŝanĝiĝi. Paf paf: pli justa kapitalismo? Apenaŭ. Malbonaj kutimoj povas ekzisti, sed ne estas ili, kiuj trudas al homoj akciajn negocojn kaj salajrolaboron. Tial ankaŭ vanas la volo kontraŭagi ilin per moralaj rimedoj.

Por sence kritiki la kapitalismon, oni devas do kompreni ĝin, kaj samrilate ankaŭ la ŝtaton kaj la nacion. Kun la mondrigardo de la NPD kaj ĝiaj samspirituloj tio estas tute senperspektiva. Ilia ideologio de sango kaj tero ĉiukaze ne alportas nin al pli bonaj kondiĉoj – male. Ĝuste tiu, kiu volas havi kun ili nenion komunan, devus demandi al si, de kie venas la paralelaĵoj kun iliaj tezoj. Ĉar interkovriĝoj kun la postuloj de (nov-)nazioj ne signifas, ke tiuj ion ĝuste faras, sed ke ĉe oni mem io malĝustas.