Archiv für April 2014

Neuer Podcast von Julia Go

Julia Go ist ein alter Hase im Berliner DJ-Zirkus. Grossgeworden im Indie- und DHR-Umfeld (Digital Hardcore Recordings – Atari Teenage Riot) fand sie in der Bar 25 und später im KaterHolzig zu ihrer Disco Deep House Leidenschaft. Die letzten Monate verbrachte sie mit Reisen durch Kroatien, Serbien und Israel und hat von dort aus exclusiv für die SAZ diesen Mix aufgenommen. Wir sagen תודה und freuen uns bei den sommerlichen Klängen noch mehr auf den Frühling!

Strassen aus Zucker 011 – Julia Go by Strassen_Aus_Zucker_Podcast on Mixcloud

Kvinoble por la nacio = kvinoble malĝuste

Argumentoj kontraŭ naciistoj‘
Ĉiu nacia ideo asertas, ke homoj kunapartenas kiel kolektivo, alivorte kiel nacio. Tiu nacia kunaparteno laŭdire ekzistis antaŭ la ŝtato. Sed vere estas precize male. Pri tio, kiu membras en nacio, decidas la respektiva ŝtato. Ĉiuj pravigoj por nacioj estas fabeloj. Tamen, nacioj estas pli ol kolektivaj fantazioj: per tio, ke aro da homoj estas submetita al iu ŝtata potenco, la ŝtato produktas komunaĵojn inter ili: ili estas ĉiuj submetitaj al ĝiaj leĝoj, devas lerni ĝian lingvon aŭ marŝi por ĝi en militon kontraŭ aliaj nacioj. La mensogo pri la nacio kaj pri komuna nacia intereso iĝas „praktike vera“ nur tiam, kiam homoj amase kredas je ĝi (ekzemple militante en la nomo de „sia“ nacio kontraŭ aliaj homoj, kiuj kontraŭ ili same faras). Homoj, kiuj komprenas sin kiel parton de nacio (do sentas sin germanoj, nederlandanoj, egiptoj ktp.) manĝis la naciecan merdon. Ili ne vidas, ke pro la kapitalismo iliaj bezonoj nur tiam estas prikalkulataj, kiam ili havas monon. Monon, per kiu pagi la rimedojn por la propra bezonkontentigo en la merkato. Ili ne vidas, ke ŝtatoj starigas kaj trapuŝas la kondiĉojn, kies sekvo estas la kapitalisma mastrumado. Kaj kun ĝi la konkurenco de ĉiuj kontraŭ ĉiuj je laborlokoj kaj mono. Ĉe la nuntempa stato de la tekniko, neniu sur la Tero devus malsatmorti, kaj ĉiuj povus havi bonan vivon. Ni devus nur komune disponi la rimedojn de produktado kaj pripensi, kiel ni volas racie produkti kaj distribui la rimedojn por kontentigi la bezonojn de ĉiuj.

Ke nuntempe ĉiuj estas ŝtate dividataj en naciojn kaj popolojn, estas tiel normala afero en kapitalismo kiel estis en la mezepoko la imago, ke Dio dividis la homojn en servutulojn kaj nobelulojn. Naciistoj estas ne nur la nazioj, sed ĉiuj, kiuj opinias, ke estas normale imagi sin germano, brazilano, ĉino ktp. kaj opinii „sian“ respektivan ŝtaton bona. Por klarigi, kial ni ĉiuj estu specigataj en naciojn kaj popolojn, oni proponas diversajn naciismajn argumentojn (komunecon de „raso“, lingvo, historio, kulturo, valoroj). Kvin tiajn pravigojn oni prezentos kaj refutos en la posta teksto.

„Ni estas nacio, ĉar ni havas komunan sangon / ĉar ni estas popolo, kiu estiĝis per biologiaj komunaĵoj.“
La imago, ke nacioj estiĝis pro biologiaj komunaĵoj, aŭ ke homoj povas esti specigitaj laŭ „rasoj“, estas malĝusta. De kiam ekzistas homoj, ekzistas migraj translokiĝoj. Kaj la landlimoj (kaj ene de ili la loĝantaroj) de la naciaj ŝtatoj (de kiuj la plej grandaĝa estas malpli ol 250-jara) atribuendas al hazardaj faktoroj: militaj venkoj aŭ malvenkoj dum iliaj fondo kaj historio. La imago pri nacioj kiel biologie unuecaj kolektivoj estas do ridinda. Kaj eĉ se ĝi estus vera: Nur el tio, ke ni havas kun aliaj homoj komunajn korpajn trajtojn, ne sekvas komuna esenco, komunaj pensado kaj agado. Kaj ankaŭ ne sekvas argumento por partianeco por la nacio, en kiu ni hazarde naskiĝis. Kiu pensas rasisme, tiu klarigas (realan aŭ imagatan) ekziston de homaj karaktertrajtoj kaj kondutmanieroj per ilia aparteno al difinita „raso“, nacio, kolektiva homnaturo. Por rasistoj, la konduto estiĝas finfine el la naturo – kaj ne el specifaj sociaj kondiĉoj, en kiuj ni trovas nin kaj al kiuj ni povas aŭ tiel aŭ alie poziciiĝi. Unu kutima biologia distingo, kiu koncernas la sangon, estas la sangogrupoj. Tiuj troviĝas ĉe ĉiuj homoj. Neniu nacio povas rezervi propran sangogrupon por si. Kompreneble homoj havas diferencojn (variojn) en ĉiaj eblaj korpaj trajtoj (fingrolongo, okulkoloro, orelformo, farbiĝo de la haŭto, lerto fari langorulon, ktp.) – depende de tio, kion oni pro kiu ajn kialo komparas. Ĉiu imago pri „raso“ antaŭpremisas, ke eblas dislimi unu kolektivan homan naturon disde aliaj homaj naturoj. Ĉiuj disdividoj kaj specigoj de korpaj trajtoj estas arbitraj. Ekzistas nek kolektivaj homaj naturoj, nek karakteraj trajtoj ligitaj kun tia. Pro tio ankaŭ ne eblas derivi naciojn de biologiaj tipoj kaj karakterizaĵoj.

„Ni estas nacio, ĉar ni parolas komunan lingvon.“
Tiel malmulte kiel eblas klarigi la nacion per la naturo, tiel malmulte eblas fari tion per la lingvo. Svislando kun siaj kvar naciaj lingvoj montras, ke lingvo ne povas esti la decida afero por nacio. Krom tio, la germana estas parolata ne nur en Germanio. Kiam oni konsideru ion lingvo kaj kiam dialekto, estas distingo farebla nur arbitre. La frisa ekzemple estas multe pli proksima al la nederlanda kaj angla ol al la bavara, kiu siavice estas pli proksima al dialektoj de Aŭstrio. Ankoraŭ pli: kaj la „Horst-Wessel-kanto“ de la nacioj kaj la „Internacio“ de la laborista movado povas esti kantataj en la germana – sed ambaŭ kantoj estas enhave kaj laŭ la intenco plene malsamaj. Kaj inverse: unu saman penson oni povas esprimi en diversaj lingvoj – kaj lingvojn oni povas lerni. Kiun manieron babili la ŝtato levis al la statuso de landa lingvo, estis io arbitra kaj hazarda. Nur pro la burĝa-kapitalista ŝtato naciaj lingvoj aperis en la mondo kaj estis disvastigitaj kaj trapuŝitaj (i.a. per la ĝenerala lernejdevo, per lernejoj) sur la respektiva ŝtata teritorio. Naciaj unuecaj lingvoj estas do inventaĵoj kaj estas la rezulto de ŝtataj agoj kaj leĝaj reguligoj.

„Ni estas nacio, ĉar ni havas la saman kulturon.“
Ankaŭ la imago, ke nacio estas klarigebla per samaj „moroj kaj kutimoj“ kaj samaj kulturaj preferoj, estas sensencaĵo. Kiu pripensas tion, rimarkas rapide, ke la punko el malgranda urbo, la modsekvema entreprenestrino el Berlino kaj la drinkejestro el vilaĝo havas sufiĉe malsamajn kulturajn preferojn kaj „morojn kaj kutimojn“. La plej multaj germanoj enuigite eltenis „sian“ Goethe en la lernejo, dum multaj eksterlandanoj scias aprezi liajn tekstojn. Ĉiu prefero por difinita muziko, literatura epoko, pentroarto, spicaĵo, konduto ktp. estas pli demando de individua gusto kaj de hazardaj kutimoj. En kelkaj regionoj karnavalaj kutimoj estas establita elemento de la kultura vivo, en aliaj ili estas plejparte nekonataj. Kaj kion la frisa teceremonio havas komunan kun la bavara ‚‘Schuhplattler'‘-danco? La nacieco ne decidas pri kulturaj preferoj kaj malpreferoj. Kaj kulturaj preferoj kaj malpreferoj neniam konsistigis la bazon de nacio. La vero estas, ke entute nur la moderna ŝtato kiel la unua inventis la „nacian kulturon“: dum tio ĝi faris kaj faras diversajn aferojn por influi la kulturan sentadon de siaj regatoj. La lernofakoj „germana lingvo“ kaj „prisocia scio“, ekzemple, transdonas al junaj gecivitanoj la unuecan lingvon, selektitan aron de verkistoj kaj la regulojn de la reganta socia ordo. Kio estas alkalkulata al la nacia kulturo, estas do rezulto de la respektiva ŝtata difino.

„Ni estas nacio, ĉar ni havas komunan historion.“
En la lernejo oni instruas la historion de la „propra“ nacio. Kaj ekzistas kelkaj familiaj historioj kiel tiu pri la praavo, kiu iris en la militon kontraŭ „la rusoj“ aŭ „la usonanoj“, aŭ tiu pri la praavino, kiu post tio forigis la rubojn. Sed ke tiuj historioj tiom similas inter si, havas sian kialon en tio, ke jam la prauloj estis kunigitaj kiel ŝtata trudkolektivo, kiel nacio – por kiu ili ekzemple iris militi. Aparte de tio, la familiaj historioj ekzemple de fabrikposedanta familio diferencas konsiderinde de tiuj de la laboristaj familioj, kiuj laboris en la fabriko. Sed eĉ se ĉiuj membroj de nacio fakte havus komunan historion – tio estus jam absolute ne argumento por pozitiva sinrilatigo al la respektiva nacio; pli validas la malo. En la 1950-aj jaroj la nazia pasinteco de Germanio estis prisilentata – dum nuntempe germanaj politikistoj derivas el ĝi „specialan nacian respondecon“ kun la celo pravigi militmisiojn en la tuta mondo. Per lerneja instruado, memorigaj lokoj, muzeoj, klerigprogramoj ktp. la ŝtato desegnas specifan bildon (nacian historion) por subfundamenti siajn respektivajn politikajn celojn. Se oni citas la historion kiel unu kialon aŭ eĉ kiel la unikan kialon por nacio, tiam oni inversigas la verajn rilatojn: ĉar homoj kiel civitanoj estas submetitaj al ŝtato kaj kunkonstruataj kaj traktataj kiel nacia komunumo, ili kiel rezulto ekhavas komunan „sorton“ (ekzemple militi por Germanio). Sen nacia ŝtato neniu nacia historio.

„Ni estas nacio, ĉar ni dividas la samajn bazajn valorojn.“
La lasta provo pravigi la nacion nomiĝas konstitucia patriotismo, kaj ĝi asertas, ke ekzistas ia komuna decido, kiun la membroj de nacio faris: nome, ĉar ili kundividas unuj kun la aliaj difinitajn valorojn kaj la ŝtatan ordon. Nu, mi bedaŭras, sed ĉe tiu decido mi ŝajne malĉeestis. Povas ja esti, ke la gecivitanoj de la plej multaj ŝtatoj akceptas „sian“ respektivan ŝtatan regadformon kaj identiĝas kun ĝi. Ili do opinias, ke estas normala afero esti difinita kiel germano, sviso, brazilano ktp. Tamen, ĉu iam oni demandis al ili, ĉu ili entute konsentas pri tio, ke la Tero estu disdividita en naciajn ŝtatojn? (Kaj eĉ se la propraj gepatroj aŭ geavoj estus iam pridemanditaj, tio ne devontigus nin.) Kaj ĉu homoj povas iĝi membroj de nacio, nur ĉar ili opinias ĝian konstitucion bona? Evidente ne. Samaj valoroj do ne estas la kialo, pro kiu oni alkalkulas personon al difinita nacio. En demokratia nacia ŝtato oni deziras kaj postulas, ke ĉiuj gecivitanoj deklaru sian akordiĝon kun ordo, pri kiu ili en la realo ne havas ion por decidi. Jen la fina konsekvenco de la apoteozata burĝa libereco: demokratio estas la libervola submetiĝo de la unuopulo sub la ŝtato en la nomo de la nacio.

de ‚‘Kritik im Handgemenge'‘ [“Kritiko en la interpuŝiĝo“], Bremeno (grupo de Juna Maldekstro kontraŭ Kapitalo kaj Nacio)

Etnopopolismo mistrafas

La kapitalismo-kritiko de (nov-)nazioj nek komprenas nek volas abolicii la kapitalismon.

Kial ni entute okupiĝas pri tio?
Dekstra kontraŭkapitalismo ne estas nova fenomeno. El ĝia rasisma kaj kontraŭjudisma mondrigardo kaj el la pozitiva sinrilatigo al popolo, ŝtato kaj laboro – la etnopopolisma mondrigardo – sekvis jam post la Unua Mondmilito simpla kaj falsa klarigo pri la malbonaj ekonomiaj kondiĉoj kaj socialaj problemoj de la kompatinda germana popolo: „Kulpas ili!“ Sed nova afero estas, ke novnazioj okupiĝas pri tutmondiĝo, kaj ke iliaj sinprezento kaj sloganoj alkonformiĝis al tiuj de la G8-kontraŭuloj. Dum kontraŭtutmondiĝaj protestoj, lundaj manifestacioj ['‘noto de la tradukinto'‘: ĉiulundaj regulaj manifestacioj, i.a. kontraŭ malmunto de la sociala sistemo] kaj protestoj kontraŭ la krizo, novnazioj el la NPD ['‘ndlt'‘: Nacidemokrata Partio, ekstremdekstra] ĝis la „Liberaj Kamaradaroj“ ['‘ndlt'‘: neformale organizitaj lokaj ekstremdekstraj grupoj] serĉis aliĝeblecojn.
De la amaskomunikiloj, de la scienca medio esploranta pri „dekstra ekstremismo“ kaj de parto de la maldekstrularo la interesiĝo de novnazioj pri kontraŭkapitalismo estis konstatita kun ekmiro. Tio, ili pensis, estas maldekstra temo – kiel do povas esti, ke maldekstrajn temojn alproprigas dekstruloj? Por „ekstremismo-teoriuloj“ tiu fenomeno estis plia pruvo, ke la du „ekstremoj“ proksimiĝas unu al la alia kaj eble trovis la kapitalismon kiel komunan malamikon. Ĉe tutmondiĝo-kritikaj maldekstruloj troviĝis male la suspekto, ke devas temi pri insido celanta logi „aŭtentikajn“ tutmondiĝo-kritikantojn dekstren. Tial oni do avertis, ke novnazioj „kaŝiĝas“ malantaŭ laŭaspekte kontraŭkapitalismaj sloganoj. Ambaŭ reagoj neas, ke povas ekzisti komunaĵoj kun la propraj starpunktoj. Tamen, iuj el la dekstraj argumentoj kaj tezoj havas efektive kelkajn konektopunktojn kun popularaj kaj maldekstraj klarigmanieroj pri la kapitalismo kaj ĝiaj fenomenoj.
Dum ni kun (nov-)nazioj ne volas diskuti, ni opinias, ke gravas trakti tiujn pensmanierojn en la socio kaj ankaŭ ĉe maldekstruloj.

Radikoj, hejmlando, etna komunumo – pli ol iomete misvoja
Kiam (nov-)nazioj parolas pri kapitalismo, ili ne celas kiel ni sistemon, en kiu ĉiuj partoprenas kaj al kiu ĉiuj estas submetitaj. Kaj kiun ni ĉiutage reproduktas, kiam ni aĉetas ion por manĝi, iras al la laboro aŭ ie volas loĝi. Ili asertas, ke la kapitalismo estas inventaĵo kaj enscenigaĵo de kelkaj unuopuloj (en ilia ĵargono: la „kapitalista kasto“), kiu per ĝi regas la ceteron de la homaro. Ili referencas tiuokaze al naturdonita monda ordo, kiu dividas la homojn laŭ ilia „deveno“ en „popolojn“ kaj „rasojn“. Sekve, ĉiuj devus havi sian „originan“ lokon sur la monda mapo kaj en hierarkia vicordo. Al kiu popolo vi apartenas – tion ne decidas vi mem, sed la popolaneco estas, se tiel diri, heredata. Laŭ tiu asigno oni atribuas al vi ankaŭ trajtojn. Ĉi tiu popolo devas ĉiam bone teni sin unueca kaj konsistigi fortan nacion, ĉar la popoloj devas trapuŝi sin unu kontraŭ la alia en la batalo por resursoj kaj teritorioj. Por tio nececas forta ŝtato. Aha. Tio sonas rasisme, kaj tia ĝi ankaŭ celas esti. Popolo, lando, ŝtato, nacio – sur tiu mondrigardo baziĝas la „kontraŭkapitalismo de dekstre“.

La dekstraj gekamaradoj volas do protekti la propran etnan komunumon. Kaj kontraŭ kio? La popolo – precipe la germana – estas laŭ ili tute „elradikigita“. Pro la antaŭenirinta tutmondiĝo, migrado, senlaboreco kaj rapidmanĝejaj ĉenoj, kiuj anstataŭas germanajn gastejojn. Apud tiuj ekonomiaj minacoj troviĝas ankaŭ holivudaj filmoj kaj similaj kulturaj „negermanaj“ influoj, plejparte el Usono, inter la danĝeroj, ĉar ili laŭdire forŝiras de la popolo ĝiajn „morojn kaj kutimojn“.

Senradikigita laŭ ili estas ankaŭ la laboro, ĉar la homo en kapitalismo ne laboras por la fortigo de la etna komunumo, kio estus ĝiaj naturaj bezono kaj strebo. En alvoko okaze de la Unua de Majo, la „Tago de germana laboro“, novnazioj el Berlino skribis: la laboro estas „karakterkonstrua“ kaj ebligas al la homoj krei sian vivobazon. Homoj devas do plu ricevi pagon por sia laboro surbaze de la principo de laŭmerita distribuado, kiel rekompencon por sia servo al la „etna komunumo“. Sed en kapitalismo la laboristo laboraĉas, male, por la profitisto, la kapitalisto.

Klarigmanieroj ekde konspirteorioj ĝis malkaŝa kontraŭjudismo estas uzataj por identigi tiujn „kapitalistojn“ kaj klarigi ilian potencon. Kial la plimulto de homoj laborus por la persona bono de tre malmultaj? Ĉar, kiel oni asertas, la homoj pere de la tielnomata „predanta kapitalo“ estas sklavigitaj. Tiu kapitalo devenas ne de honesta, krea laboro, sed ĉerpiĝas el akciaj societoj, interezenspezoj, spekulacioj, internacia komerco, kaj ĝi iel kvazaŭ per si mem plimultiĝas. Kontraste kun nacia, sendependa produktadmaniero de etna komunumo, tiu internacia formo laŭ ili estas „kontraŭ la naturo“. Cetere, ekde la komenco de la 20-a jarcento la nacisocialismaj sloganoj malmulte ŝanĝiĝis. Jam la NSDAP ['‘ndlt'‘: la nazia partio] enskribis la „rompadon de la interezo-servuteco“ en sian partian programon en 1919. Ĝi postulis la finon de „enspezado sen laboro kaj peno“, kiu nocio ampleksas komercadon per obligacioj, la bankan sistemon kaj prenadon de interezo. Sub la devizo „laboro anstataŭ dividendo“ la „antikap-kampanjo“ de Liberaj Kamaradaroj okazigis manifestacion en Frankfurto ĉe Majno en 2006.

Tial la respondo de la NPD al la krizo estas, ke „socialemo eblas nur nacie“, kaj ĝi jam denove postulas aferojn, per kiuj ĝi volas konservi la socion kiel eble plej „germana“: abolicii la azilrajton kaj kondiĉi la donon de germana pasporto je havo de gepatroj naskitaj en Germanio, malmembrigi ĉiujn „eksterlandanojn“ de la sociala kaj pensia asekuroj kaj „fortigi la popolon kaj landon“ per „teritorie orientita ekonomio“.

Ne la principo de laŭmerita distribuado kaj la varproduktado estas ĉi tie vidataj kiel problemoj, sed la suferado de la etna komunumo. Sociaj konfliktoj, kiuj rezultas interalie el ĉi tiu freneza rilataro, estas interpretataj en la etnopopola pensmaniero kiel konfliktoj estiĝantaj pro la miksiĝo de popoloj kaj kulturoj. Per la ideologio de „kreanta“ kaj „predanta“ kapitalo oni faras distingon, kiu tiuforme tute ne ekzistas. Entreprenoj, egale ĉu la eta firmao el la najbaraĵo ĉu la granda el Nov-Zelando, ĉiuj agas laŭ la sama logiko. Ili situas en konkurenco kun aliaj entreprenoj kaj devas trapuŝi sin. Same kiel vi la salajrulo okaze de dungiĝoj devas trapuŝi vin kontraŭ aliaj kaj devas atenti, ke vi konservu vian laboron. Estas neniu demando pri tio, ke laboroj estas diverse alte pagataj kaj ke la vivo en kapitalismo estas diverse komforta. Sed ekzistas neniu, kiu staras tute ekster tiuj procezoj kaj tenas la stirilon en la propra mano.

Jen la punkto, ĉe kiu trosimpligita kapitalismo-kritiko kaj etnopopolaj sensencaĵoj kuntrafiĝas: ĉe la kontrastigo de „bonaj“ kaj „malbonaj“ entreprenoj, ĉe la distingado de hejmlandaj entreprenoj, laŭdire principe pli bonaj ol internaciaj konzernoj.

Ekde la komenco de la krizo en 2007 iĝis klare, kian imagon la plej multaj homoj havas pri la kapitalismo. Unue, oni plej ofte taksas ĝin neevitebla kaj necesa. Due, oni komprenas la krizon kiel eraron, kiun iu devas esti kaŭzinta.

En la reagoj je la financa krizo aperas en diversaj ĵurnaloj en Germanio plej ofte du roloj: gajnintoj, kiuj samtempe estas krimintoj, kaj la viktimoj de la krizo.

Kulpaj pro la „kolapso de la ekonomio“ estas laŭdire monavido, la entreprenestroj kaj la bankoj. Aŭ ankaŭ la ŝtato, kiu ne zorgis pri siaj gecivitanoj kaj ne sufiĉe severe traktis la entreprenojn. Sub la sekvoj de la krizo suferas nun la honestaj gelaboristoj, la homoj kun ŝparlibretoj kaj la bona fido je sekureco, la germana ekonomio kaj multe pli da senkulpuloj.

‚‘Der Spiegel'‘ titolis unu numeron en 2009 pri la krizo-temo „Casino Global“. Bildo, kiu prezentas la akciajn merkatojn kiel grandan vetludon, en kiu la borsonegocistoj plezuriĝas per fordiboĉado de la mono de aliaj homoj; je la ĉagreno de tiuj aliuloj, kiuj devis peze labori por la mono. Simile la analizo de la sukcesa filmfaristo Michael Moore, kiu en sia filmo „Capitalism – a Lovestory“ [“Kapitalismo – amhistorio“] diras, ke la kapitalismon estis origine bona ideo. Li diras, ke ĝi elreliĝis nur pro la senbrideco de la entreprenistoj kaj homoj de la politika sfero.

Tiu rigardmaniero ne akordas kun la malkaŝa kontraŭjudismo de la (nov-)nazioj. Sed ankaŭ ĉi tie oni diferencigas inter bona kaj malbona kapitalismoj kaj desegnas bildojn, kiuj tre proksimas al tiuj de la „kreanta“ kaj la „predanta“ kapitalo.

Sub la premiso, ke la problemo estas nur monavido kaj komercado per akcioj, la solvo estus simpla: nur la malbonaj kutimoj de la homoj devus ŝanĝiĝi. Paf paf: pli justa kapitalismo? Apenaŭ. Malbonaj kutimoj povas ekzisti, sed ne estas ili, kiuj trudas al homoj akciajn negocojn kaj salajrolaboron. Tial ankaŭ vanas la volo kontraŭagi ilin per moralaj rimedoj.

Por sence kritiki la kapitalismon, oni devas do kompreni ĝin, kaj samrilate ankaŭ la ŝtaton kaj la nacion. Kun la mondrigardo de la NPD kaj ĝiaj samspirituloj tio estas tute senperspektiva. Ilia ideologio de sango kaj tero ĉiukaze ne alportas nin al pli bonaj kondiĉoj – male. Ĝuste tiu, kiu volas havi kun ili nenion komunan, devus demandi al si, de kie venas la paralelaĵoj kun iliaj tezoj. Ĉar interkovriĝoj kun la postuloj de (nov-)nazioj ne signifas, ke tiuj ion ĝuste faras, sed ke ĉe oni mem io malĝustas.

20-jariĝo de la reunuiĝo?

Marde je la sepa sonoris ĉe Franciska la vekhorloĝo. De kelkaj semajnoj Franciska ne plu ŝatas mardojn. Jen kial malfacilas al ŝi ellitiĝi. Ĉar hodiaŭ estas denove la lernofako „politiko kaj ekonomio“. De kiam malkovriĝis, ke de ŝi devenas la Germanio-kritikaj glumarkoj en la lernejo, oni en „politiko kaj ekonomio“ ankaŭ tion temigas. Tiam venis la tuta argumentaro, kiun ŝi jam tiel ofte aŭdis. Ke ĉiu bezonas nacian identecon. Ke Germanio jam tiel multon atingis. Goethe, Schiller, Luther, Einstein. Ke ankaŭ aliaj nacioj fieras, kio estas absolute normala afero. Ke ankaŭ en Pollando troviĝas nazioj. Fine ŝi ne plu sciis, kion ŝi diru, kaj eĉ ne plu ĝuste, kion ŝi pensu. Kaj aldone al ĉio ĉi, hodiaŭ s-ro Hoffmann volas eĉ veturi kun la gelernantoj al tiu publika aranĝo okaze de la „20-jariĝo de la reunuiĝo“.
Franciska plilongigas la matenmanĝon sen rimarki tion, kaj tiam estas jam la oka horo. Efektive, ŝi devus nun ekkuri kaj verŝajne ŝi tamen alvenus tro malfrue. Anstataŭe, ŝi decidas havi ventrodolorojn.Tio estas unu el la malsanoj, kiujn oni ne povas kontroli tuj. „Ventrodoloroj, bone, mi pludonos la informon“. La instruistino, kiun ŝi kaptas pertelefone en la sekretariejo, efikas stresigita kaj ne faras pliajn demandojn. Nun Franciska sidas hejme kaj el ŝia kapo ne foriras ĉiuj tiuj diskutoj, kiujn ŝi havis dum la pasintaj semajnoj en la lernejo. Do ŝi decidas rigardi ĉion pli precize: Germanio, kio estas tio fakte? Kial oni reunuigis ĝin? En Vikipedio ĉio sonas absolute sendanĝera: 16 federaciaj landoj, Baza Leĝo, 82 milionoj de enloĝantoj, la registara formo de parlamenta demokratio. Ĉi tie ŝi trovas, haste serĉante, nur pozitivaĵojn pri Germanio. Nenio, kio respondas al la malkomforto, kiu sidas sen foriri en la profundo de ŝia stomako.
Germanio estas jam pramalnova, tion diris al ŝi la kunlernantoj, aĝa milojn da jaroj. Temis tiam pri la Batalo de Varus en la Teŭtoburga Arbaro en la jaro 9 kaj pri la ĝermanoj. Survoje al la biblioteko Franciska kolektas ankoraŭfoje ĉiujn argumentojn, kiujn oni prezentis al ŝi. Kaj tiam ŝi komencas rigardi diversajn librojn, kiujn ŝi trovis per la serĉado per notvortoj. Germanio estas nacio aŭ ankaŭ nacia ŝtato, estas skribite tie. Kaj tiuj nacioj estiĝis, kiam la kapitalismo formiĝis. Kiam tio okazis en Germanio? 1871. Antaŭe, estas skribite tie, ekzistis Prusio, Bavario kaj ege multe da aliaj ŝtatetoj, kiuj kuniĝis. Sed … en 1871! Do Germanio estas … merdon, ŝi fakte ne tiom ŝatas matematikon … 138-jara. Tio estas ĝuste kvar generacioj. Sed la kunlernantoj de Franciska kaj s-ro Hoffmann ja ĉiam parolis pri la ĝermanoj kaj la germana popolo. Tiam devus ekzisti tiu germana popolo jam antaŭ 1871, nur per landlimoj dividita. Ĉu okazis tiam unuiĝo tia, kia en 1989? Sed en la libroj pri historio en la biblioteko io tia ne estas menciita. En la 19-a jarcento la komerco pro la kapitalismo tre fortiĝis kaj la multe da doganimpostoj, kiujn oni devis pagi ĉe ĉiu landlimo, forte bremsis la evoluon. Ĉefe la komparo kun la jam progresinta Francio evidentigis tion al la germanoj. Nur antaŭ tiu fono formiĝis komuna germana nacia strebado en la suprenstrebanta burĝaro. Kelkaj el la etŝtatoj eĉ rezistis kontraŭ la fondo de la regno en 1871. Oni trudis ĝin al ili per armea forto. Ĉu do antaŭe ne ekzistis germana popolo?!
Kial la kunlernantoj de Franciska nun jam la tutan tempon parolas pri popolo kaj miljara historio? Precipe interesa laŭ Franciska estas, ke pli frue en Berlino kaj Brandenburgio triono de la loĝantaro parolis la francan – kiel tio povas esti? Ŝi malkovras sciencan libron, kiu ŝajne havas kelkajn pretajn respondojn. Ĝi estas terure nekompreneble verkita, kaj Franciska superflugas nur kelkajn paĝojn. Tie estas skribite, ke nur per la estiĝo de la nacio trapuŝis sin unueca lingvo. Ankaŭ la imagoj, ke ekzistas komunaj historio, kulturo kaj kunaparteno, estiĝis nur okaze de tiu formiĝo de nacioj. Nun la afero komencas havi sencon por Franciska. Ŝi notas tion, por ne forgesi ĝin: Germanio estis inventita en la 19-a jarcento.
Tiam reeĥas la vortoj de s-ro Hoffmann en la oreloj de Franciska: tio, ke Germanio plenumis tiom da bonaĵoj. En la lecionoj pri historio oni ĉiam premis ŝin, por ke ŝi estu tre precizema. Ŝi neniam povis noti enkape tiom da jarciferoj kaj devis tamen parkeri ilin. Do, ŝi pensas, ĉi-foje mi estos tre precizema: se Germanio ekzistas nur ekde 1871, tiam Bach, Goethe kaj Luther forfalas ekster konsideron. Tiam ŝi notas la elstarajn eventojn de la historio de la germana nacio el la granda enciklopedio, por povi raporti pri ili al siaj kunlernantoj: 1884 ĝis 1919 germana koloniismo (Germanio havis multnombrajn koloniojn en Afriko kaj Azio), 1904 genocido kontraŭ la hereroj kaj namoj en Germana Sudokcidenta Afriko, la Unua Mondmilito, Nacia Socialismo, Dua Mondmilito, holokaŭsto. Germanio estas ekspozicio de hororaĵoj, Franciska pensas, dum ŝi iom post iom komprenas, kial ŝi havas tiel fortan malinklinon, kiu ne povis forlasi ŝin. Nun klariĝas al ŝi, kial ŝi ne volis kuniri hodiaŭ al la rememoriga aranĝo pri la reunuiĝo de la ekspozicio de hororaĵoj.
Ĉe la venonta renkontiĝo de la lerneja ĵurnalo ŝia kun fervoro verkita artikolo kuŝas sur la tablo. Ĝi iĝis multe tro longa kaj ŝi ne scias, kie ŝi ankoraŭ koncizigu. Franciska estas iomete ekscitita kaj necerta. Tiam ĉiuj unu post la alia rigardas supren, fininte la legadon. „Via teksto etas tute bona. Estas fakte interese. Sed tia historileciono … en la lerneja ĵurnalo, ĉu tio ne estas iomete tro seka?“ Efektive, pensas Franciska. Fakte oni devus demandi ankaŭ, kiel tio rilatas al ni. Kia problemo estas tio hodiaŭ, ke ĉiuj aĉetas la stultaĵojn?
Post la iom longa diskuto en la redakcio de la lerneja ĵurnalo ŝi eksidas kaj plu verkas sian artikolon. Ŝi komencas per tio, ke post la reunuiĝo videbliĝis, ke la imago pri „germana popolo“ signifis ĉefe perforton. Kiel neniam antaŭe post la epoko de Nacia Socialismo ekzistas dekstrulaj kaj rasismaj atakoj, pogromoj kaj murdoj. Ĉe la reunuiĝo kuniĝis ne simple du strukturoj, sed io sufiĉe perfortoplena.
Sed eble mi kolektos unue ĉiujn aferojn, kiuj faras tian nacion neeltenebla, antaŭ ol simple ekskribi, pensas Franciska, kaj komencas fari liston. Preskaŭ ĉiutage oni deportas homojn. Tio devas esti inkluzivita, ĉar efektive ĉiuj devus povi loĝi tie, kie ili volas. Kaj tiu pogroma etoso el la 90-aj jaroj nun ĉiam ankoraŭ ekzistas. Amikino, kiu ne estas blanka, diris al ŝi, ke ŝi neniam veturas al Brandenburgio, ĉar estas tro danĝere. Post la Nacia Socialismo vivas nur tre malmulte da judoj en Germanio pro la ĉiam ankoraŭ forta malamikeco al judoj. Renkontiĝas ĉiam ankoraŭ grupoj de forpelitoj, kiuj postulas, ke la en 1945 al Pollando transdonitaj teritorioj ree apartenu al Germanio … Ho ve, tiu listo fariĝos longa. Franciska decidas fari el ĝi tutan artikolserion en la lerneja ĵurnalo.

Punkrocktourbus auf Punkrockbustour

rues des fischfilet

Deutschland ist und bleibt Scheiße.
Besonders Scheiße ist es dort, wo die NPD an den 5% kratzt und bei den U18
Wahlen teilweise bis zu 11,5 % erreicht werden. Wo Crystal, Pfeffi und
Bushaltestelle die einzigen Attraktionen versprechen und Fortschritt
allenfalls beim Erreichen des nächsten CandyCrush-Levels zu verzeichnen
ist: Willkommen in der ostdeutschen Provinz!

In vier ausgewählten Megacities macht der Punkrocktourbus auf des Rues de
Fischfilet Halt und möchte die Tristesse Deutschlands für einen Tag
vergessen machen.

On Stage:
Die Kaput Krauts ärgern (mehr…)